Oom Wanja

Ergens op een landgoed zitten mensen vast. Niet achter slot en grendel, maar in het leven dat ze kozen, of dat voor hen werd gekozen. Oom Wanja werkt al zijn hele leven hard voor een professor die hij bewondert. Zijn nichtje Sonja werkt naast hem, zonder klagen, met stille hoop. Ze hebben zichzelf weggecijferd voor iemand anders.

Dan keert de professor terug met pensioen, met zijn veel jongere vrouw Jelena, en met het plan het landgoed te verkopen. Wanja's levenswerk, in één besluit vernietigd. En terwijl de verhoudingen beginnen te schuiven, komen alle onuitgesproken verlangens tegelijk aan de oppervlakte. Wanja wordt verliefd op Jelena. Jelena wekt de hartstocht op van de dorpsarts Astrov. Astrov wordt in stilte begeerd door Sonja. En niemand krijgt wat hij wil.

Anton Tsjechov schreef Oom Wanja aan het einde van de negentiende eeuw. Maar hij had het net zo goed gisteren kunnen schrijven. Want de personages in Oom Wanja zijn pijnlijk herkenbaar. Ze treuren over een verleden dat ze niet kunnen veranderen. Ze dromen van een toekomst die nooit zal komen. En ze zitten vast in een heden dat ondraaglijk voelt maar toch niet beweegt. Ze willen hun leven ombuigen. Ze weten alleen niet hoe.

Regisseur Michel Sluysmans en schrijver Peer Wittenbols, die eerder samen succesvolle nieuwe versies maakten van Een Meeuw en De Kersentuin, brengen Tsjechov naar nu. Geen stoftig klassieker, maar een sprankelende, bitterzoete komedie die raakt omdat ze zo eerlijk is over wat mensen elkaar aandoen. En vooral: wat ze elkaar niet durven te zeggen, met Jeroen Spitzenberger in de titelrol.

Dit is theater voor iedereen die weleens heeft gedacht: had ik maar. Iedereen die weet wat het is om lief te hebben zonder antwoord. En iedereen die stiekem hoopt dat het nog niet te laat is.